Ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για να πάει το παιδί παιδικό σταθμό;

Άραγε ποια να είναι η κατάλληλη ηλικία για το πρώτο βήμα στο χώρο της προσχολικής αγωγής;


Η παιδαγωγική ωφελιμότητα των χώρων προσχολικής αγωγής είναι γνωστή και αναμφισβήτητη. Οι γονείς γνωρίζουν τα αγαθά της προσχολικής παιδείας και είναι πρόθυμοι να στείλουν τα παιδιά τους σε βρεφονηπιακούς σταθμούς και νηπιαγωγεία. Το ερώτημα που τους βασανίζει όμως είναι αν το παιδί τους έχει την κατάλληλη ηλικία για να πάει στους χώρους αυτούς.

 

Μία σύντομη απάντηση θα ήταν το γνωστό «ή 3 μηνών ή 3 χρονών» με την έννοια ότι ή το παιδί θα πάει βρέφος ακόμη στον παιδικό σταθμό, ώστε να προσαρμοστεί εύκολα και να δεχθεί το σχολείο σαν πραγματικότητα, ή όταν έχει αποκτήσει μία σχετική ωριμότητα και ικανότητα να τα βγάζει πέρα μόνο του.

 

Η άποψη αυτή είναι σωστή δεν αποτελεί όμως κανόνα, γιατί κάθε παιδί έχει δικό του ρυθμό ωρίμανσης και τις αποκλειστικές δικές του ατομικές διαφορές και ιδιαιτερότητες.

 

Ένα παιδί 3 ετών μπορεί να είναι τελείως ανώριμο, να έχει υπερπροστατευτεί και ανατραφεί σε ένα εξαιρετικά ασφυκτικό περιβάλλον που του έχει στερήσει την ευκαιρία να ασκήσει τις φυσικές του κανότητες και να καλλιεργήσει την έμφυτη ροπή του προς την ανεξαρτησία.

 

Αντίθετα πολλά παιδιά 2 ή 2,5 ετών είναι τόσο ανεξάρτητα ώστε να μην τα χωρά το σπίτι και να έχουν την ανάγκη να βρεθούν με άλλα παιδιά, σε ένα χώρο όπου θα τους δίνεται το δικαίωμα της δράσης και της πρωτοβουλίας.

 

Η ωριμότητα του παιδιού δεν είναι το μόνο κριτήριο. Αντίθετα και η έλλειψη ωριμότητας καθιστά αναγκαία τη μετάβαση του παιδιού στον παιδικό σταθμό.

 

Τα παιδιά που μένουν απαθή, που απλά παρακολουθούν τα δρώμενα, που δεν έχουν πρωτοβουλία και θάρρος, που είναι δεμένα ακόμα με ένα φανταστικό ομφάλιο λώρο με τους γονείς και την οικογένεια θα πρέπει να χειραφετηθούν και να αυτονομηθούν και ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι να πάνε σχολείο.

 

Κάτι άλλο που θα πρέπει να προβληματίζει τους γονείς είναι το ποιος ανατρέφει το παιδί τους όταν οι ίδιοι δεν μπορούν λόγω απασχόλησης.

 

Η γιαγιά είναι βέβαια η συνήθης λύση και ενώ η παρουσία της στην οικογένεια και η επαφή του παιδιού μαζί της όπως και με όλα τα άλλα ανιόντα μέλη της οικογένειας είναι απαραίτητη και παιδαγωγικά ωφελιμότατη, η αποκλειστικά εκ μέρους της ανατροφή του παιδιού είναι αμφισβητήσιμη.

 

Αφήνοντας στην άκρη την κόπωση της ηλικίας, οι βραδείς ρυθμοί της οποίας δεν συμβαδίζουν με τους ταχύτατους ρυθμούς του παιδιού, θα σταθούμε στην ενδοτικότητα που οι ηλικιωμένοι άνθρωποι αποκτούν γερνώντας.

 

Η άμβλυνση που επιφέρει το πέρασμα του χρόνου και η μεγάλη αγάπη προς τα εγγόνια (δυο φορές παιδιά) κάνει τους παππούδες και τις γιαγιάδες εξαιρετικά υποχωρητικούς και χαριστικούς προς αυτά. Οι πρώην κέρβεροι με τα παιδιά τους, γίνονται αρνάκια με τα εγγόνια τους.

 

Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει μοιάζει να απαντούν στις παράλογες συχνότατα απαιτήσεις τους. Οι ίδιοι φυσικά ούτε λόγο να ακούσουν ότι το παιδί θα πάει σχολείο που το πας το μωρό, άσε το να μεγαλώσει αν και γι ́ αυτούς το παιδί ποτέ δεν μεγαλώνει, παραμένει το «μωρό» όπως και ο γιος ή η κόρη τους είναι πάντα «το παιδί».

 

 

Αν όμως το παιδί πάει σχολείο, αφήνοντάς τους χρόνο να ξεκουραστούν, ανανεωμένοι και ευδιάθετοι θα το απασχολήσουν τις άλλες ώρες και θα του δώσουν αυτά που μόνο ο παππούς και η γιαγιά μπορούν να δώσουν. Κατάλληλη στιγμή για να πάει το παιδί στον παιδικό σταθμό νηπιαγωγείο είναι επίσης ο ερχομός ενός μικρότερου αδελφού. Το σχολείο θα μάθει στο παιδί να μοιράζεται όχι μόνο τα παιχνίδια του αλλά και την αγάπη, την προσοχή και το ενδιαφέρον του ενήλικα που είχε μάθει να μονοπωλεί.

 

Θα πρέπει όμως να αρχίσει να πηγαίνει στο σχολείο πολύ νωρίς, πριν ακόμη αρχίσει η εγκυμοσύνη της μητέρας να φαίνεται. Η αλλαγή του σώματός της φέρνει ανασφάλεια στο παιδί και δεν θα πρέπει να συνδυαστεί με την φυσιολογική ανασφάλεια που θα του δημιουργήσει ο αποχωρισμός. Θα πρέπει τέλος να τονίσουμε ότι σε καμία περίπτωση η αρχή του σχολείου δεν θα πρέπει να συμπέσει με τη γέννηση του μικρότερου παιδιού για να αποφευχθούν συμπεράσματα του τύπου «ήρθε το μωρό και έδιωξαν εμένα.»

 

Για να κλείσουμε το θέμα θα πρέπει να τονιστεί ότι δεν είναι κατάλληλη η εποχή που το παιδί βιώνει νέες καταστάσεις π.χ. αλλαγή σπιτιού, μετάθεση ενός από τους γονείς, ασθένεια γονέων κ.λ.π. Η συναισθηματική του φόρτιση είναι τέτοια που δεν χρειάζεται να του προσθέσουμε νέα μεγαλύτερη. Συνοψίζοντας θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ηλικία δεν είναι αυτή που καθορίζει την καταλληλότητα της στιγμής που το παιδί θα πάει στο σχολείο, αλλά άλλοι παράγοντες όπως η ωριμότητα ή η ανωριμότητα, το οικογενειακό περιβάλλον, οι ανάγκες του παιδιού και η αναγκαιότητα για παροχή προσχολικής αγωγής.

 

 


Με τη χρήση του όρου «χώρος προσχολικής αγωγής» στη θέση του όρου «παιδικός ή βρεφονηπιακός σταθμός» καθορίζεται και η χρησιμότητα των χώρων όπου φιλοξενούνται παιδιά προσχολικής ηλικίας.

 

Ενώ η έννοια του χώρου «σταθμός» υποδηλώνει την φύλαξη και μόνο των παιδιών κατά τις ώρες εργασίας της μητέρας, ο όρος «χώρος ή κέντρο προσχολικής αγωγής» δηλώνει την παροχή παιδείας και αγωγής στα μικρά παιδιά και τη δημιουργική τους απασχόληση κατά τις ώρες εργασίας της μητέρας τους.

 

Αυτό κάνουν ή τουλάχιστον οφείλουν να κάνουν οι παιδικοί ή βρεφονηπιακοί σταθμοί. Η παροχή αγωγής έχει εξαιρετική σπουδαιότητα, επειδή το παιδί βρίσκεται στην ηλικία κατά την οποία διαμορφώνεται η προσωπικότητά του και ο χαρακτήρας του.

 

Μέσα στο «χώρο προσχολικής αγωγής» το παιδί θα εθιστεί στην αυτοπειθαρχία, στον αλληλοσεβασμό, στη φιλαλληλία, την αυτοσυγκράτηση, την ευγένεια, την αξιοπρέπεια. Θα αποκτήσει κοινωνική συμπεριφορά, θα νιώσει τη χαρά της φιλίας, θα μάθει να υπερασπίζεται τον εαυτό του και να περιφρουρεί τα δικαιώματα του, σεβόμενο ταυτόχρονα τις υποχρεώσεις του.

 

Θα αναπτύξει την πρωτοβουλία του, θα γίνει συναισθηματικά αυτάρκης, ανεξάρτητο και με αυτόνομη προσωπικότητα. Θα μάθει με δύο λόγια να στέκεται στα πόδια του και να τα βγάζει πέρα μόνο του.

 

Ο χώρος προσχολικής αγωγής παρέχει όμως εκτός της αγωγής και παιδεία. Με το σύστημα παίζω και μαθαίνω τα παιδιά έρχονται σε επαφή με το μαγικό κόσμο της γνώσης.

 

Καλλιεργούνται γλωσσικά παραμύθια, τραγούδια και κουκλοθέατρο, οξύνουν την αντίληψη και την προσοχή τους με αισθητηριακές ασκήσεις εξασκούν τις δεξιότητες τους με κατασκευές και χειροτεχνίες, εκφράζονται με τη ρυθμική, το χορό τη δραματοποίηση, γνωρίζονται με τα γράμματα και τους αριθμούς.

 

Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε την εκτόνωση της πλεονάζουσας ενέργειας μέσω του κινητικού παιχνιδιού, την απόκτηση καλλιτεχνικών ενδιαφερόντων μέσα από την
αισθητική αγωγή και την καλλιέργεια του πνεύματος σε μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους, εκθέσεις, παραστάσεις, έχουμε την απάντηση στο ερώτημα μας.

 

 


Αντίθετα πολλά παιδιά 2 ή 2,5 ετών είναι τόσο ανεξάρτητα ώστε να μην τα χωρά το σπίτι και να έχουν την ανάγκη να βρεθούν με άλλα παιδιά, σε ένα χώρο όπου θα τους δίνεται το δικαίωμα της δράσης και της πρωτοβουλίας...

 

Τα κέντρα προσχολικής αγωγής παρέχουν παιδεία, αγωγή και δημιουργικότητα στα παιδιά...

 


Ο χώρος προσχολικής αγωγής παρέχει όμως εκτός της αγωγής και παιδεία. Με το σύστημα παίζω και μαθαίνω τα παιδιά έρχονται σε επαφή με το μαγικό κόσμο της γνώσης. Καλλιεργούνται γλωσσικά παραμύθια, τραγούδια και κουκλοθέατρο, οξύνουν την αντίληψη και την προσοχή τους με αισθητηριακές ασκήσεις εξασκούν τις δεξιότητες τους με κατασκευές και χειροτεχνίες, εκφράζονται με τη ρυθμική, το χορό τη δραματοποίηση, γνωρίζονται με τα γράμματα και τους αριθμούς.


Οι πρώην κέρβεροι με τα παιδιά τους, γίνονται αρνάκια με τα εγγόνια τους. Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει, μοιάζει να απαντούν, στις παράλογες συχνότατα, απαιτήσεις τους.

Copyright © 2018 Smile TV | Powered By Web Artistic - All Rights Reserved